zondag 6 november 2011
DEMOCRATIE
Die moet leiden Somalië Next?
Het ontslag van de laatste krijgsheer president van Somalië uit kantoor zorgt voor zowel een kans voor alternatieve leiderschap en helaas een ervaren machtsvacuüm risico. Binnen 30 dagen of zo, moet er een nieuwe president worden gekozen door een groter en opgeblazen parlement waarschijnlijk door inclusive machtsdeling overheid. Dat is heel verwarrend door gewoon gezien de lage normen van Somalische politiek en de gebruikelijke trage adherences tot de termijnen van de Somaliërs in te stellen.
De overlast van spoilers kan leiden tot een klap voor de machtsdeling bepaald in het recente Djibouti overeenkomst tussen de overgangsregering en de gematigde islamistische en dus maak het waargenomen machtsvacuüm risico. De recente soefi Vs Shabaab sektarische machtsstrijd zou een voorloper van de toekomst afdaling naar meer anarchie en geweld in Somalië zijn. Sommige vergelijken deze nieuwe sektarische strijd in de Somalische versie van de Iraakse Anbar Awakening en afwijzing van de weerzinwekkende extremisme van de Shabaab opstandelingen. Een ding is zeker, de soefi's zijn niet de kinderen van Somalië; bewijs suggereert zij samenspannen met de Ethiopische bezettingsleger en in diskrediet krijgsheren. Ook Shabaab zijn niet de redders van Somalië en hun extreme zonden van de grave-sloop en afbraak heiligdom moet worden gemeden.
Somalië heeft overvloed aan kleine politici, voornamelijk mannelijke, incompetent en enigszins aangetast in clan rivaliteit en bloed. Krijgsheren en hun cohorten - die kwam op de voorgrond door de loop van het geweer - zijn lid van het parlement. We weten allemaal wie ze zijn en zijn getuige geweest van de terreur en de verwoestingen die zij hebben gecreëerd in de afgelopen 18 jaar.
De mannen strijden om de macht deel uitmaken van de overgangsregering en zou binnenkort toetreden tot de gelederen. Sommigen van hen zijn nogal incompetent of gebonden zijn aan buitenlandse belangen. Somaliërs moeten leren uit de geschiedenis en nooit opgemaakt met een fractievoorzitter of fanatiek, of iedereen die gelijkenis van de laatste krijgsheer president zou dragen.Hij was een rebel, fractievoorzitter, koppig, kliekerig, en vooral een krijgsheer.
Wat voor soort president heeft Somalië nodig hebben en wat is de taak te wachten op de president?
Voordat we die vraag te beantwoorden, moeten we ons verleden en de eerste keer Somalië had een president herinneringen ophalen. We hadden een geweldige president en zijn naam was Aden Adde, Allah zegene zijn ziel. Bijna elke Somalische ik ken respecteert hem. Adde was geen soldaat, krijgsheer of moordenaar. Hij wilde niet opstijgen om de macht omdat hij leiding gegeven aan een clan of had clan milities. Hij was niet een religieuze geleerde, beoefent of charlatan. Hij was een gewone man die hield van zijn volk en land. Misschien moeten we een man / vrouw als hem om ons te leiden uit deze ellende. Is er iemand als Adde rond nu?
Bijna twee decennia van chaos en ellende moeten ons leren om zich te ontdoen van de vreselijke mannen die deel uitmaakten van de burgeroorlog en ons lijden. Een nieuw bloed van de leiders, schoon van oorlogsmisdaden, immuun voor de kliekerig vloek, is nodig. We hebben leiders nodig, die in staat zijn om een verdeeld, uitgehongerd en strijdende mensen te verenigen, een leider die is zich ervan bewust dat Somalië het imago van een mislukte staat en Basketcase volk is een schande en ontoelaatbaar, een leider die kan verzoenen mensen en de wederopbouw van allianties voor de gemeenschappelijke goed, een leider die boven de kleine persoonlijke confrontaties, een leider die kan recht en orde te herstellen, zonder toevlucht te nemen tot beschietingen civiele woningen of verplaatsen mensen uit hun huizen, een leider die zich niet behoeft clan-milities om hem te beschermen, een leider die doesn 't zijn clan adviseurs of woordvoerders en een leider die niet Jihad verklaren moslims en niet-moslims. We hebben een president die kan een regering die een omgeving om vrede, stabiliteit, onderwijs, werk en niet krijgsheer dictatuur of de Taliban-achtige terreur theocratie te bevorderen kunnen vormen leiden.
Iedereen die het waagt om vrijwilligerswerk te doen voor een dergelijk zware taken moeten worden moedig, en bovenal uitzonderlijk gekwalificeerd. Laten we proberen te noteren enkele van de referenties en kwalificaties die nodig zijn om van dergelijke moedige leider.
Het eerste ding eerste, zou de ideale leider als een god-vrezend mens begiftigd met een gezond oordeel, het onderwijs en onvoorwaardelijke vaderlandsliefde aan de natie van Somalië. De laatste krijgsheer president en de andere krijgsheren rond hebben enkele van deze kwaliteiten. Kliekerig pluimstrijkers omringen ons en we laten overheersen en ons te effenen het lot van onze mensen voor het erger. Hun enige ambitie is om na te streven kliekerig agenda's. Hun intellectuele capaciteiten en uitspraken zijn twijfelachtig. We moeten deze jongens uit te sluiten en ze te wijzen als de paria's ze zijn.
Somaliërs zijn royaal voor het toewijzen van valse wetenschappelijke onderscheidingen aan mensen die ofwel dubieus diploma's, leerlingen of referenties. Kijk maar naar onze zogenaamde leiders. Ieder van hen is ten onrechte een arts, ingenieur of sjeik zonder iets te pronken voor een dergelijke eerbiedwaardige titels. Somalië heeft een leider die is opgeleid en ging door scholing bij hogere onderwijsinstellingen.
We hebben een ervaren leider met een bewezen track record op het gebied van leiderschap, samenwerking en coalitievorming. We hebben een leider die kan verenigen onze mensen en kan uitstijgen boven de clan en de sektarische verdeeldheid die destructief is teistert ons nu. Somalië heeft behoefte aan een leider die kan houden aan de grondwet en is niet boven de wet. De president moet weten zijn / haar grenzen en moeten voldoen aan de machtsverhoudingen en andere takken van de overheid. De leider moet de praktijk grondbeginselen van de democratie, die zijn net zo eenvoudig als niet het beperken van de vrijheid van meningsuiting, van vereniging en individuele vrijheid. De leider moet verfijnde, wereld-savvy, niet iemand die schuwt andere systemen of beschavingen zijn.
Wie zou dat Somalische leider of president worden? En waar vinden we een Somalische met dergelijke kenmerken, die klaar is en gekwalificeerd genoeg is om het roer van de leiding te nemen bij chaotische en slechte Somalië?
Het maken van de juiste beslissing is noodzakelijk om het voortbestaan van Somalië en de restauratie als een levensvatbare natie-staat. Laten we heel voorzichtig zijn en niet herhalen van de fouten uit het verleden. Laten wij zoeken de juiste persoon / personen om ons te leiden uit deze puinhoop met de hulp van Allah en zegen. Als we deze kans puinhoop zoals we hebben gedaan in het verleden, zouden de gevolgen zijn onherstelbaar.
Door Mohamed Abdulkadir - Ato
zaterdag 5 november 2011
woensdag 2 november 2011
dinsdag 1 november 2011
kuusow kuntuwarow A.U.N_hadiijow Studio Weydhacdaa.flv
Let’s make love - 27 onmogelijke liefdes Annet de Groot en Frénk van der Linden
Let’s make love - 27 onmogelijke liefdes
Annet de Groot en Frénk van der Linden
Uitger: Contact
Jaar: 2008
Paperback
Pagina's: 286
ISBN: 9789025428075
Prijs: € 19,95
Let’s make love bevat 27 portretten van gemengde relaties in multicultureel Nederland. Een van de beste maatstaven voor de stand van integratiezaken in een multiculturele samenleving is het aantal gemengde relaties. Gemengde relaties zijn immers een betrouwbaar teken dat hier de barrières tussen etnisch-cultureel, nationaal en/of religieus diverse groepen zijn overwonnen. Het gemende liefdespaar is een uithangbord voor geslaagde integratie.
Exotische liefdes zijn nog altijd verbazingwekkend populair. Maar ze hebben ook een schaduwzijde. Want zodra twee culturen of geloven langer bij elkaar liggen, komt daar volgens een Oudhollands spreekwoord de duivel tussen. En daarom komen tegenwoordig juist deze gemengde relaties regelmatig negatief in beeld. Journalist en auteur Frénk van der Linden en zijn partner AD-journaliste Annet de Groot willen met hun boek proberen dit negatieve beeld te corrigeren en zo “de kloof tussen mensen uit verschillende bevolkingsgroepen” te dichten. Zij hebben 27 journalisten van uiteenlopende media een portret laten maken van gemengde relaties.
Milco Aarts (De Telegraaf), Brigitte Ars (onzeWereld), Liddie Austin (Red), Hassan Bahara (Contrast/VN), Hans van der Beek (Het Parool), Marc Broere (lokaalmondiaal), Hulya Cigdem (Brabants Dagblad), Carine Damen (HP/De Tijd), Sara van Gorp (esta), Annet de Groot (Algemeen Dagblad), Antoinette de Jong (NRC Handelsblad), Olivier Heimel (Esquire), Margalith Kleiwegt (Vrij Nederland), Corine Koole (Linda), Steffie Kouters (Volkskrant Magazine), Frénk van der Linden (Nieuwe Revu), Edwin Oden (Psychologie Magazine), Hilbrand Rozema (Nederlands Dagblad), Antoinette Scheulderman (JAN), Lisette Thooft (Happinez), Joke Tromp (Margriet), Coen Verbraak (de Volkskrant/VN), Robert Verkerk (ANP), Arjan Visser (Trouw), Pieter Webeling (Rails), Merike Woning (Metro), Renate van der Zee (Opzij).
Zij interviewden paren die ondanks een verschillende culturele achtergrond nog altijd samen zijn. Daarbij wordt telkens ingegaan op de vraag welke specifieke problemen ze zijn tegengekomen én hoe ze deze hebben opgelost. De vraag is of deze succesvolle gemengde relaties model kunnen staan voor de relaties tussen verschillende bevolkingsgroepen. Het boek geeft daarop geen duidelijk antwoord. De interviews staan op zichzelf en worden niet in een kader geplaatst of geïnterpreteerd. De interviews moeten dus voor zichzelf spreken. En tot op zekere hoogte doen zij dat ook. Vooral mensen die in een soortgelijke relatie verkeren zullen zich makkelijk in de verhalen herkennen. Let’s make love is dus vooral “een feelgood boek over de liefde” [Connie van Gils, in: www.ihlia.nl].
Het aardige van het boek is dat er geen Bekende Nederlanders werden benaderd (zoals politicus Geert Wilders en zijn Hongaarse vrouw, cabaretier Marc-Marie Huijbregts en zijn Marokkaanse vriend, prins Willem-Alexander en zijn Argentijnse echtgenote). De samenstellers wilden portretten publiceren van ‘gewone’ mensen die in de liefde het ongewone waarmaken: een Twentse huisvrouw en haar eerste-generatie gastarbeider uit Italië, een Friese ondernemer en zijn Afghaanse asielzoekster, een leraar Nederlands in Amsterdam en zijn vakantieliefde uit Spanje, een Utrechtse Lufthansa-medewerker die de geliefde werd van een zwarte Amerikaan, een haringverkoopster uit Giesbeek en haar Vietnamese bootvluchteling. En niet te vergeten: een Iraniër die als Jozef meedeed aan het kerstspel in een asielzoekerscentrum en verliefd werd op de Hollandse Maria.
De grootste minderheidsgroeperingen in Nederlandse zijn vertegenwoordigd, er komen homoseksuele stellen en heteroverhoudingen in voor, en naast gelovigen komen er ook godsdiensthaters aan het woord. Tussen de regels door wordt er door buitenlandse liefdespartners ook nog eens een –genadeloos kritisch– portret geschetst van Nederland en de Nederlanders.
Het is de bedoeling van het boek om in de huidige multiculturele samenleving de dialoog tussen de bevolkingsgroepen nieuw leven in te blazen. Daarom wordt er samen met het multimediale platform Kosmopolis een Let’s Make Love-tournee georganiseerd langs scholen, bibliotheken en debatcentra. In de Rode Hoed in Amsterdam debatteerden deskundigen, wetenschappers en gemengde stellen op vrijdag 9 mei met elkaar over de do’s en don’ts in de gemengde liefde, en seksuele relaties op dat vlak. En op 21 oktober organiseerde de Poldermoskee in samenwerking met stadsdeel Slotervaart een bijeenkomst over gemengde liefdes. Onder de titel: “Gezocht: gelukkig gemengde liefde”. Mustapha Esadik doet daarover in de IslamWijzer verslag.
“Als je in de geschiedenis gaat spitten, zie je dat er al zoveel culturen zijn opgelost in de onze. Letterlijk doordat mensen relaties met elkaar zijn aangegaan – uiteindelijk is het toch een kwestie van potten verf bij elkaar gooien. Zo krijg je nieuwe kleuren” [Van der Linden].
ABy
maandag 31 oktober 2011
Mijn blog Machteloos toezien?
Op Giro 555 is in juli 18,9 miljoen euro binnengekomen voor de slachtoffers van de hongersnood in de Hoorn van Afrika, daar zijn we heel erg blij mee. Maar waarom alwéér? Dat is het gevoel dat bij veel mensen leeft bij het zien van de verschrikkelijke beelden uit de Hoorn van Afrika. Waarom alweer die beelden van wanhopige moeders, van hongerende kinderen, van kampen en stof en ellende? Hebben we dan helemaal niets geleerd van de laatste keren? Hebben zij niets geleerd? En als we nu alweer geld geven, hoe weten we dan dat het goed terecht komt en dat we niet over een paar jaar weer…? Er is machteloosheid over zoveel ellende. En misschien ook wel wantrouwen.
Laten we vooropstellen dat wij vinden dat directe hulp nu móet. De nood zwelt aan, de honger en ellende zijn gigantisch en op zo’n moment is er maar één reactie mogelijk: financiële en technische hulp aan mensen in nood. Dat wil zeggen dat Nederland en Europa ruimhartig moeten bijspringen.
Maar we moeten ook verder kijken dan noodhulp. We moeten meer doen dan het sentiment voeden met de focus op Somalische milities en acties van giro 555. Wanneer we blijven hangen bij piraterij in de golf van Aden en mislukte oogsten dan gaan we armoede zien als een crisis. Armoede is geen crisis, het is een situatie die al decennia lang structureel voortwoekert. Het wordt tijd dat we ons concentreren op zaken die verder gaan dan een doekje voor het bloeden. Nederland moet hierin een voortrekkersrol spelen. Omdat we niet passief kunnen toekijken bij massaal lijden. En omdat een een stabiele, rechtvaardige en duurzame wereld ook voor Nederland belangrijker is dan ooit.
Er is de afgelopen tijd gesproken over bijstand in de vorm van kennis en de Nederlandse expertise op het gebied van water en voedselzekerheid. Juist in een tijd waarin dit kabinet 810 miljoen extra bezuinigt op de allerarmsten in ontwikkelingslanden is de aandacht voor ‘wat wij als Nederland alleen kunnen doen’ misplaatst. Met één of twee deeloplossingen en steeds minder geld komt niemand een stap vooruit. In plaats van in ons eentje aangeven wat wij precies waar gaan oplossen zijn ontwikkelingslanden meer gebaat bij onderlinge afstemming tussen en samenwerking met andere donoren. D66 pleit voor internationale oplossingen voor internationale problemen en pleit daarom, ook op dit terrein, voor meer Europese samenwerking. De Europese Unie, met bijna 50 miljard euro per jaar de grootste mondiale speler als het gaat om ontwikkelingssamenwerking, zou in de toekomst niet langer een 27e donor moeten zijn, maar moet een coördinerend orgaan worden voor alle individuele donoren. Niet alleen mogen ontwikkelingslanden meer afstemming verwachten; donoren moeten meer afstemming eisen. Iedere euro moet namelijk effectief worden besteed. Geen hobbyprogramma’s per donor meer, maar een gedegen, brede aanpak per land.
Dat betekent maatwerk per land. ‘Afrika’ bestaat niet. Ieder land, iedere regio, heeft zijn eigen specifieke problemen. Afrika heeft een aantal van de snelst groeiende economieën ter wereld, zoals Nigeria (waar het weliswaar wemelt van de corruptie, maar wel een land met boven de 8% groei in 2010, al merken de straatarme inwoners daar weinig van), maar ook een ‘falende staat’ als Somalië. Waar Somalië geholpen kan worden door een 3D benadering (“Defence, Diplomacy and Development”), en niet alleen een pure defensiebenadering zoals tot nu toe het geval is, zijn andere landen meer gebaat bij ondersteuning op economisch, democratisch of infrastructureel vlak. Door te schermen met de expertise van Nederland en ons eigen bedrijfsleven is de kans groot dat problemen worden teruggebracht tot de dingen die Nederland wil doen. Als we daar arriveren met een hele grote hamer, zal het moeilijk zijn iets anders dan spijkers te vinden. Gelukkig, en dat lijkt in de huidige discussie wat ondergesneeuwd te raken, hebben mensen in de regio zelf vaak uitstekende ideeën over wat er beter zou moeten. D66 gelooft in de eigen kracht, oplossingen en ideeën van mensen en wil dus dat hún prioriteiten de kern van de aanpak vormen, niet datgene dat wij als Nederland kunnen bieden. Vraaggestuurd werken moet het credo zijn.
Natuurlijk zal ontwikkelingssamenwerking alléén de problemen in de regio niet oplossen: investeringen, handel en financiële bijdragen van Afrikanen in de diaspora zijn nu al vele malen groter dan het totaalbedrag aan ontwikkelingsgelden. Aan de andere kant zijn er helaas ook heel veel zaken die, zowel financieel als qua beleid, alles wat er aan ontwikkeling wordt gedaan meer dan te niet doen. We ondersteunen Afrikaanse boeren om meer en betere producten te verbouwen, maar door de Europese landbouwsubsidies en allerlei handelsbelemmeringen (Europese boeren krijgen momenteel ruim 40 miljard euro aan directe inkomenssubsidies) is het voor diezelfde boeren nog steeds onmogelijk hun producten naar Europa te exporteren. We investeren veel geld in het verbeteren van de gezondheidszorg in ontwikkelingslanden, maar laten ook toe dat Europese bedrijven in Afrikaanse landen vrijwel ongecontroleerd dubieus geneesmiddelenonderzoek kunnen doen. We geven budgetsteun aan overheden, maar laten toe dat Europese bedrijven belastingen ontduiken in de ontwikkelingslanden waar ze zaken doen. D66 wil daarom de landbouwsubsidies halveren, budgetsteun moderniseren, en belastingontduiking aanpakken.
We moeten stoppen met de ene hand te geven en met de andere dubbel terug te pakken. Door het verbeteren van de coherentie tussen ontwikkelingsbeleid en ander beleid kunnen we ontwikkelingslanden een daadwerkelijk eerlijke kans geven en de groei die er in bepaalde landen in zit, stimuleren in plaats van remmen. Binnen de D66 fracties in Den Haag en Brussel zetten we daarom duidelijke lijnen uit van voorstellen tegen handelssubsidies, tot moties over maatschappelijk verantwoord ondernemen voor multinationals tot voorstellen voor ondersteuning van Somalië die verder gaan dan afstraffing van piraterij. Het opbouwen van middenklasses bijvoorbeeld leidt tot minder verschil tussen rijk en arm. Daarnaast kunnen middenklassen vrijer denken: ze zijn minder afhankelijk van hulp of kerk. Een ander belangrijk punt: er moeten meer meisjes naar school. Dit leidt direct tot minder armoede, minder jong kinderen krijgen en minder afhankelijkheid van mannen. Nieuwe technologien kunnen, hoe gek dat ook klinkt in een straatarme regio, ook hulp bieden. Via mobiele telefoons kunnen bijvoorbeeld vraag en aanbod worden afgestemd voordat iemand 4 uur naar een markt loopt.
Bovenstaande punten zijn niet nieuw, noch zijn ze een kant-en-klaar recept om dit soort crises voor altijd te voorkomen. Waar het om gaat is het fundamenteel hervormen van de manier waarop hulp wordt geboden, in plaats van te komen tot weer nieuwe thema’s, modewoorden en deeloplossingen. Bovenstaande punten vertegenwoordigen daarom een eerlijker manier om over oplossingen te praten: complexer misschien, genuanceerder, maar ook met zaken die we hier kunnen doen – meer dan alleen geld schenken- om mensen daar daadwerkelijk vooruit te helpen. Machteloos toezien is niet nodig.
Wassila Hachchi (D66-Tweede Kamerlid)
Marietje Schaake (Europarlementariër D66)
